Israel, dat mag!

Tijdens het kijken naar de  tv-beelden vanuit Gaza, beelden van het optreden van het Israëlische leger tegen de hulpkonvooi voor Gaza, verloor ik oriëntaties. Het lijkt wel alsof Israël een goddelijk recht heeft om te doden. Ongestoord gaan de Israëlische machthebbers door met hun arrogantie en hooghartige houding. Ze “bestraffen” de Palestijnse bevolking zonder genade, zelfs met een “democratische”goedkeuring van met name het Amerikaanse westen. Iedereen is bang om Israël te bekritiseren en iedereen is bang om van antisemitisme verdacht te worden. Men krijgt meteen het etiket van antisemitisme opgestempeld wanneer men zegt dat de Israëlische staat mensenrechten systematisch schendt. De propagandamachine van de staat Israël is zo groot en zo sterk, dat ze altijd en overal functioneert. Het is deze propaganda gelukt om overal in de wereld de indruk te wekken dat het zionisme synoniem is voor het jodendom. Wanneer je een anti-zionist bent dan ben je ook tegen het jodendom en daarmee dus een antisemitist. Het is zeker tevergeefs om dit punt aan de orde te stellen in een kort artikel als verbale reactie op de terreur tegen de vredesactivisten, maar ik onderstreep toch de scheiding tussen het zionisme en het jodendom. Wat dit betreft waardeer ik de Amerikaanse Palestijn Edward Said die helaas in 2003 het leven heeft moeten geven. In augustus 1998 schreef hij een artikel voor het Franse blad Le Monde Diplomatique, getiteld “Réponse aux intellectuels arabes fascinés par Roger Garaudy”. Said bekritiseert genadeloos de Arabische intellectuelen die, wegens het beleid van Israël, de holocaust ontkennen.

Said: “Israel is noch Zuid Afrika noch Algerije en ook niet Vietnam. En, willen we het of niet, de joden zijn geen normale kolonialisten. Ze hebben onder de holocaust geleden, een aantal van hen wordt  slachtoffer  van het antisemitisme. Dit allemaal is een realiteit, maar dit geeft hen geen recht om een onderdrukkend beleid te volgen jegens een volk dat niet verantwoordelijk is voor hun ellende”. De auteur behoudt zijn recht om het beleid van Israël en de kolonisten te bekritiseren, maar hij verwaarloost de feiten niet. Wegens de misdaden van de staat Israël ontkennen heel veel intellectuelen in de Arabische en islamitische wereld het bestaan van de holocaust. In de jaren negentig publiceerde de Franse filosoof en tot islam bekeerde Roger Garaudy een boek waarin hij twijfelt aan het aantal slachtoffers van de holocaust. Volgens hem ging het niet om miljoenen, maar om een paar honderdduizenden. De theorie van Garaudy is door veel intellectuelen overgenomen, maar Said waarschuwt voor deze gevaarlijke houding. Hij schrijft: “ De stelling dat de holocaust slechts een fabricatie is van het zionisme circuleert hier en daar, deze stelling is onacceptabel. Waarom verwachten we van de hele wereld om van onze tragedie bewust te zijn als wij de ellenden van de anderen niet willen zien en erkennen? ”

 

Ik citeer hier Edward Said om te laten zien dat de kritiek van de staat Israël niet ten koste mag gaan van de joden en het jodendom. Het antisemitisme en de jodenhaat dient niet geconceptualiseerd te worden in het licht van wat de staat Israël tegen de Palestijnen vandaag de dag doet. De joden van Israel of van de diaspora zijn niet verantwoordelijk voor de politiek van Israël.  Wij weten inmiddels dat er in Israël zelf tientallen duizenden joden zijn die de politiek van de staat Israël afkeuren en veroordelen. Iedereen die het antisemitisme legitimeert op basis van de politiek van Israel jegens de Palestijnen, doet in feite niets anders dan wat de staat Israël zelf doet.

De Israëliërs schuilen zich constant achter de Shoah en namens de Shoah plegen ze grote misdaden. Over dit punt schrijft de Israëlische historica Idith Zertal het volgende: “De herinnering van de joodse shoah – gereconstrueerd, gepreserveerd en gecodificeerd-  is een essentiële ideologie geworden van de nieuwe staat van Israël, een soort sociale religie, een politieke bron en “natuurlijke schat”. Alles wordt verklaard vanuit  het Shoah-bewustzijn van de joden, maar wie zegt dat de joden hun shoah op deze manier willen misbruiken? De staat Israël schendt de mensenrechten, doodt, bedreigt en is in staat om in actie te komen. Dit alles voortkomend uit zogenaamde zelfverdediging. Het nucleaire arsenaal van Israël is gigantisch groot, de internationale verdragen zijn wat betreft op Israël niet van toepassing. De resoluties van de VN lapt Israël aan zijn laars, oom Sam is altijd bereid om het “slachtoffer” Israël te verdedigen en te beschermen.

Bewapend met de Shoah-ideologie, en de onvoorwaardelijke steun van het westen, gaat Israël gewoon door met het doden: hoeveel mensen heeft Israël in zestig jaar gedood? Waarom doodt Israël de vredesactivisten die voedsel naar Gaza proberen te vervoeren? Hoe gevaarlijk zijn deze activisten voor de Israëlische veiligheid? Wie beschermt de Palestijnse bevolking voor de tirannie van de Israëliërs? Waarom zijn de Verenigde Naties in staat geweest om resoluties te nemen tegen Irak, Iran, Afghanistan en veel andere landen, terwijl Israël keer op keer beschermd wordt? Wat zullen de consequenties kunnen zijn voor de zogenaamde internationale orde onder leiding van de Amerikanen? Wat is het lot van het Internationale Recht waarover het “democratische”westen voortdurend praat?

Israël mag doden, maar wel met consequenties voor de hele wereld. Het imago van het westen wordt bepaald aan de hand van het onrecht dat ze ondersteunt. 

– De geciteerde teksten zijn terug te vinden in Manière de voir, april- mei 2008

Mei 2010

2 thoughts on “Israel, dat mag!

  1. Het is allemaal een zaak van de dingen bij de naam noemen. Vredesactivisten zijn mensen die zich actief inzetten voor de vrede. Hulpconvooien zijn convooien die hulp komen bieden.
    Israel vernietigen is niet vredig. En dat flottila dat op weg was om een zeeblokkade met geweld te doorbreken was niet van plan om wie dan ook hulp te bieden.
    Dit was een oorlogsactie. Om met dodelijk geweld te infiltreren in een oorlogsgebied, en daar van een terreur-gebied, Gaza, bestuurd door de Hamas, een terreur-organisatie, gekozen door de bevolking van Gaza die dus achter deze terreur staat, met dodelijk geweld van de Gaza-haven een Iraans bastion te maken zodat voortaan wapens tegen Israel vrij zouden kunnen worden aangevoerd. Raketten, misschien zelfs atoombommen. Met hulp had het niets te maken. De rommel die op de schepen werd vervoerd (geneesmiddelen waarvan de uiterlijke gebruiksdatum reeds verstreek) werd geweigerd door de Hamas. Ze hadden wel betere waar, binnengekregen via de landgrens met Israel dat dagelijks alle bevoorrading doorlaat, behalve wapens.
    Een oorlogsactie dus. En de schepelingen waren eenvoudig pro-Palestijns en anti-Israel en zeer, zeer, gewelddadig. Voor een deel (het Turkse schip) huursoldaten gewapend met ontzettende wapens waar vredelievende mensen nog nooit van hebben gehoord..
    Israel dient zichzelf te beschermen tegen terreur, terroristen opgeleid door Al Kaida. En wie zich in dat strijdgewoel werpt moet later niet jammeren dat ie een paar blauwe plekken kreeg. Mogen de schepen in de haven van Ashdod een baken zijn in de zee voor hen die meer van dit soort provocaties willen organiseren.

  2. Mevrouw Wiesje, als we de dingen bij hun naam gaan noemen dan begin ik met de constatering dat de stichting van de staat Israel de grootste fout is die de Westerse wereld ooit gemaakt heeft. Dit onrecht en de gevolgen zijn wereldwijd voelbaar en zullen voelbaar blijven. De wereld leeft (terecht) in angst voor aanslagen terwijl staatsterreur door Israel wordt gedoogd. Israel is een schurkenstaat, een gezwel op de wereldkaart dat niet kan worden verwijderd. Israel moet zich verdedigen? Mevrouw, Israel kan met zijn wapentuig de halve wereld vernietigen en schrikt er niet voor terug om dit te gebruiken tegen een weerloos volk in Gaza. Vredig, mevrouw?

Comments are closed.