De Marokkaanse revolutie in aantocht

 Door Abdelhak Serhane, Le monde 03-03011

Vertaald door M. Aarab

——————————————————

 Majesteit! Ik had graag geen behoefte te hebben om u te schrijven, maar ik voel me daartoe gedwongen door wat de Arabische wereld op dit moment meemaakt. Ik had de voorkeur liever hebben gegeven aan het loven van een modern en democratisch Marokko, in plaats van het kwaad dat aan het land knaagt opnieuw te beschrijven. Er is alleen maar spijt, teleurstelling en boosheid over de puinhoop die aangewakkerd is door veel macht en ijdelheid! De koning der armen is snel veranderd in een zakenman die omringd wordt door verachtelijke hovelingen. Wij zouden graag een staatshoofd in u willen zien die de uitvoering van de wet afdwingt, een staatshoofd met een visie van de samenleving, niet een hotelwezenpromotor  of een vastgoedbaas.
We hoopten dat u de man zou zijn die onze dromen en ons dagelijks leven deelde, in plaats van onze vrijheden te verstikken; de hoop die wij in u hadden gezet te doden en de eerlijke mensen te verdrijven, om alleen maar de huichelaars over te houden. De situatie is simpel, de monarchie dupliceert zich op dezelfde manier, met de diensten van de Makhzen (het machtigste apparaat van de Marokkaanse staat, gebaseerd op de loyaliteit aan de koning).

De koning van de Marokkanen dient andere geluiden te horen in plaats van “Allah Ibaraki fi Sidi Amar!” (Moch Allah het leven van onze Heer zegenen), voor hem gezongen door zijn entourage die zich niet kan onthouden. Het levenslot had u bijvoorbeeld in Sidi Moumen de ogen kunnen doen openen. In dat geval waren deze geaccumuleerde miljarden, deze duizenden auto’s, boten, paleizen, woningen en weelderige uitgaven, minder waardevol voor u dan de liefde die het volk voor u koesterde bij uw aankomst in 1999.
In een korte tijd zijn Fouad Ali El Himma en Mohamed Mounir El Majidi, met dank aan hun vriendschap met de koning, meesters geworden van het land. Ze absorberen alles op alle terreinen, economie, financiën, cultuur, sport, politiek.  Ze doen ons allemaal walgen, het lijkt op een kinderenspel (la’b Adrar). Ze onderwerpen de samenleving  aan de grillen van de snelle winst en de makkelijke zaken, ze verspillen het symbolische kapitaal dat het volk voor u had en ze veranderen Marokko in een gekkenkooi, waar de voeten het hoofd hebben vervangen.

Het optreden van deze tovenaars heeft het politieke spel verstikt, de economische concurrentie geruïneerd, het gemeenschappelijke geld in rages verspild en het grondwettelijke contact vertrapt, het contract dat de belangen van het volk moet beschermen. Zij handelen namens u, u bent de hoeder van hun doen en laten. Zij moeten vertrekken, ze vormen een gevaar voor u en ook een belemmering voor de ontwikkeling van het land.
De clan El Fassi belichaamt de Marokkaanse specificiteit waaruit willekeurigheid en ongelijkheid voortvloeien. De clan die de beste functies met de hoogste salarissen veroverd. In het kader van de steun aan eigen mensen ook als ze schuldig zijn, heeft het paleis Abbas El Fassi het premierschap geschonken, terwijl de zaak Annajat (groot schandaal met meer dan 30 000 jonge werklozen in 2003, toen de heer El-Fassi minister van was Werkgelegenheid) hem nog steeds achtervolgd. In een rechtstaat, is iedereen verantwoordelijk en aansprakelijk voor zijn daden, zelfs de koning.

Gezien het universele verlangen naar vrijheid dat meer en meer onontkoombaar wordt, hoe kunt u zich dan nog langer verschuilen achter de ondoorzichtige gordijnen van de onrechtstaat? De vlucht van de Tunesische en Egyptische presidenten, MM. Ben Ali en Mubarak, het naderende einde van de Jemenitische president Saleh en de -zeker tragische- van de Libische leider Muammar Gaddafi laten zien hoe de meest beklagenswaardige tirannen eindigen. Elizabeth en Juan Carlos bestaan als symbolische en historische werkelijkheid. Hun volkeren respecteren hen, maar ze leggen hen beperkingen op en wijzen hen op hun verantwoordingen. Noch de koningin van Engeland of de koning van Spanje zijn onwaardig, omdat ze opereren in het kader van de democratie. Dit is geen tijd voor entertainment, voor accreditatiereizen of make-upscènes. U moet de mouwen oprollen, belangeloos op een transparante manier werken om uw missie te volbrengen, anders zal Marokko niet langer de exclusieve concessie van de Alawieten zijn!
In het begin hebt u verwachtingen gewekt en de burgers weer hoop geschonken. Het volk heeft u geattendeerd op zijn tragedie en zijn afwijzing van tirannie en onrecht. De volwassenheid en de zelfbeheersing van het volk verdienen waardering.  Het is aan u om hervorming in gang te zetten en voor transparante verkiezingen te zorgen. Een regering van nationale eenheid met een stappenplan in overeenstemming met de verwachtingen van het volk, kan zijn woede verzachten.   
Uw historische verantwoordelijkheid ligt in een positieve reactie op de appel van het volk, want uw constitutionele monarchie, waarin de eenheid en stabiliteit van Marokko gewaarborgd zijn, hangt ervan af. Wees voor uw volk de leider die hij wenst.

De revolutie is in aantocht. Komt het van u of zal het ze tegen u zijn? Als het van u zal komen, dan dient u het voorbeeld te zijn om het volk te leiden naar vrijheid, sociale rechtvaardigheid en democratie. Als u dat doet, zullen we alles mobiliseren en wij zullen achter u staan in dit nobele initiatief. Als u door wilt gaan met de eenvoudige voorstelling, dan zal de revolutie tegen u zijn. En in dat geval, zal niets of niemand worden bespaard.
De woede van de onteigenden is weinig genuanceerd. De terroristische aanslagen van 16 mei 2003 (vijf zelfmoordaanslagen in Casablanca) hebben aan de doodsklok getrokken voor genade. Dit signaal is naar u gestuurd door de jeugd die geteisterd is door wanhoop en niets anders heeft dan drugs, ontsnapping of de dood.
Uw systeem dat niet in staat was om het signaal te ontcijferen en de situatie te corrigeren, continueert de oude praktijken van het verleden, onrechtvaardige praktijken onder de noemer van de strijd tegen het terrorisme. Het verbieden van een woord, een cartoon of een grap over  de Koninklijke familie, is een pathologische situatie die onder de Makhzen Hassan II is ontstaan.
Hoe pijnlijk voor u dit discour ook zal zijn, ik laat me overtuigen dat u oprechte mensen respecteert. Ik heb nooit een ander cadeau gehad dan oprechtheid en integriteit voor het land  waarin wij in onze jeugd zoete dromen hadden. Ik neem mijn verantwoordelijkheid als een intellectuele herrieschopper tot het einde, in goede staat met mijn geweten. Nu is het aan u om dat te volbrengen.